نام شناسی روستای آرو ( بخش اول )
نام شناسی روستای آرو ( بخش اول )
نام قدیم این روستا «آبرو» بوده و از آنجایی که در آغاز شکل گیری آن، آب در سطح زمین جریان داشته، ساکنان اولیه این منطقه برای روستای خود نام آبرو را انتخاب نمودند که با گذشت زمان به نام آرو تغییر یافت .

💠 چرا این روستا به این نام مشهور شده است؟ (وجه تسمیه)
نام قدیم آن «آبرو» بوده و از آنجایی که در آغاز شکل گیری آن، آب در سطح زمین جریان داشته، ساکنان اولیه این منطقه برای روستای خود نام آبرو را انتخاب نمودند که با گذشت زمان به نام آرو تغییر یافت روستایی از دهستان ابرشیوه (به مرکزیت سربندان) در بخش مرکزی شهرستان دماوند قرار دارد. این روستا در شرق کوه دماوند واقع شده و فاصله آن با شهر دماوند در حدود ۴۵ کیلومتر می باشد درشمال آن رشته کوه زیبایی با چشمه های فراوان وجود دارد.

💠 زمان تاسیس با تشکیل روستا:
براساس تحقیقات و شجره نامه ها ی موجود وبرخی از آثار باقی مانده این روستا حدود ۴ قرن قدمت دارد.لکن از از ساکنین اولیه آن اخبار دقیقی وجود ندارد،اما آثاری مانند قلعه تاریخی گور قلاچ و..حاکی از قدمت زیاد آن است.

💠 موقعیت جغرافیایی، طبیعی و آب و هوایی روستا:
روستای آرو در صد کیلومتری شهر تهران و در غربی ترین نقطه از شهرستان دماوند واقع شده است.روستای آرو که در ضلع شمالی جاده تهران-فیروزکوه قرار گرفته است به علت قرارگرفتن در دامنه کوه و ارتفاع بالا نسبت به زمینهای اطراف دارای چشم انداز کم نظیری می باشد.همچنین این اختلاف سطح باعث آب و هوایی مطبوع در سراسر فصول سال شده است.

در سالهای گذشته روستای آرو با توجه به شرایط آب و هوایی و همچنین چشم انداز کم نظیر مورد توجه ویلاسازان قرار گرفته است که همین امر باعث شده است که با ورود به روستای آرو ویلاهای تازه ساخته شده جلب توجه نماید.زمینهای این روستا مانند اکثر روستاهای شهرستان دماوند دارای دو دسته داخل بافت و خارج از بافت می باشند.
در این روستا با توجه به دوری از مناطق شهری می توان از آرامش بی نظیری برخوردار بود. همچنین به علت عدم همجواری این روستا با مناطق شهری و سایر مناطق روستایی آسمان این روستا در شب دارای جلوه ای زیبا می باشد.

💠محدوده آرو:
ازطرف دیگر آرو در۴۵ کیلومتری شهرستان دماوند- از غرب روستای سید آباد،از شرق به محدوده روستای کهنک و یهر، ازشمال رشته کوهی است که پشت این رشته کوه روستاهای مومج ، لی پشت، دهنار وهویر قرار دارد واز جنوب به دره سنگ شکن،کوه کلاک و کوه صنم محدود است.

🔅 آرو از طریق راهی فرعی به طول ۴ کیلومتر به جاده دماوند- فیروزکوه، مرتبط می‌شود و از طریق آن جاده به دماوند و فیروزکوه دسترسی پیدا می‌کند.

🔅 اراضی کشاورزی روستا به دلیل ویژگی های توپوگرافی زمین عمدتاً در طرف غرب روستا قرار دارند و اراضی شرق روستا نیز مربوط به منابع طبیعی می باشد.

🔅 آب شرب آبادی از چشمه تأمین می‌شود که بوسیله لوله‌کشی به منازل انتقال می‌یابد و آب کشاورزی روستا نیز از چاه عمیق و قنات تهیه می شود.

🔅روستای آرو دارای دبستان دخترانه و پسرانه جهت دانش‌آموزان ابتدایی و مدرسه راهنمایی دخترانه و پسرانه می‌باشد. اما فاقد دبیرستان جهت دانش‌آموزان دختر و پسر این مقطع می‌باشد.مجموع کل فضاهای آموزشی این روستا ۱۰۲۵۰مترمربع با سرانه ۴/۸ متر مربع می‌باشد.

🔅از جمله عوامل محدود‌کننده توسعه فیزیکی روستا موارد زیر می باشد :
وجود نقاط کوهستانی در شمال، اراضی کشاورزی در غرب و همچنین اراضی کشاورزی و تپه‌های غیر قابل سکونت در جنوب روستا

🔅روستای آرو در حال حاضر از نظر خدمات عمومی و زیربنایی با کمبودهایی در زمینه‌های مسکونی، آموزشی، بهداشتی، درمانی مواجه است. همچنین بسیاری از معابر روستا از کیفیت مناسبی برخوردار نمی باشند، و از نظر دفع آبهای سطحی با مشکل مواجه می باشند. لذا باید در بخش های یاد شده اقدام عاجل جهت رفع مشکلات صورت پذیرد.

💠فعالیت های مردم:
مردم این روستا به فعالیت کشاورزی، دامداری، باغداری، پرورش زنبور عسل و پرورش طیور مشغول می باشند. از عمده محصولات کشاورزی روستا می توان به سیب زمینی، خیار، گندم، یونجه، صیفی، میوه و برخی حبوبات اشاره داشت. زنان روستا در تمامی این فعالیتها مشارکت داشته و حتی در برخی از کارها بیش از مردان تلاش می کنند. شیردوشی، تهیه و تبدیل مواد لبنی و … از فعالیتهای درخور توجه زنان روستایی به شمار می رود. حاصل زحمات آنان در امر شیردوشی و فروش آن متعلق به خود آنان بوده و جالب توجه اینکه عمده درآمد خود را صرف رفاه زندگی خانواده هایشان می نمایند. کشت و برداشت محصولات کشاورزی از جمله کشت سیب زمینی، خیار و … و وجین، از دیگر فعالیتهای مهم زنان و دختران این روستاست. مهارت آنان در هنر باستانی قالی بافی، این منطقه را جزو یکی از مراکز مهم قالی بافی و فرش بافی شهرستان دماوند قرار داده است.

💠آداب ورسوم:
از جمله آداب و رسومی که هنوز در میان اهالی روستای آرو مورد احترام می باشد مراسم جشن پیوند دو جوان و ازدواج آنان است.

🔅سن ازدواج

ج برای جوانان روستای آرو میان تا ۲۳ سال است و معمولاً پسرها پس از اتمام دوره سربازی به تشکیل خانواده مبادرت می ورزند. انتخاب همسر به عهده پسر جوان می باشد. وی با مشورت بزرگترها، مراحل خواستگاری را پیش می برد. این گونه که در ابتدا، مادر داماد به عنوان خواستگار غیر رسمی وارد خانه عروس می شود و در صورت رضایت خانواده ایشان، واسطه خانواده داماد ـ که از بزرگان و ریش سفیدان خانواده محسوب می شوند ـ به خواستگاری رسمی دختر می روند. با رضایت طرفین پدر داماد برای خواستگاری به خانه عروس می رود و با خانواده او در مورد خرید عروسی، مشخص شدن تاریخ مراسم عقد و عروسی، مهریه و … به گفتگو می پردازد.

🔅یکی از آداب خاص ازدواج در این روستا، مراسم «زر شکستن» به مفهوم خرج مطبخ یا هزینه شام عروسی است. این هزینه توسط خانواده داماد به خانواده عروس پرداخت می شود و معمولاً شامل دو بره، برنج و روغن است و میزان آن در روز خواستگاری مشخص می شود. هزینه مراسم جشن عقد برای پذیرایی و ناهار با مشارکت طرفین تأمین می شود.

🔅روز سوم پس از مراسم جشن عقد، خانواده عروس، داماد و اقوام داماد ـ که همگی زنان فامیل هستند ـ صبحانه مفصلی می دهند. کره گوسفندی، سرشیر، پنیر، شیر آش (شیربرنج)، تخم مرغ، کوکوی سیب زمینی، عسل و چای از غذاهای این صبحانه است. بعدازظهر همان روز، مراسم «قندشکنی» در خانه پدر عروس برگزار می شود. در این مراسم، اقوام و آشنایان
هر دو خانواده عروس و داماد به آنجا می روند و هدایایی که معمولاً شامل اثاث خانه می شود، به زوج جدید پیشکش می کنند. البته فامیل داماد پول و طلا هدیه می دهند که طلا به عنوان سرمایه عروس و پول به منظور تهیه جهیزیه به مادر عروس داده می شود.

🔅میان مراسم جشن عقد و عروسی معمولاً شش ماه فاصله است که به آن «دوران نامزه» (دوران نامزدی) می گویند. چنانچه دوران نامزدی به عید نوروز برسد، مراسم عیدی از طرف خانواده داماد با تهیه هدایایی از جمله چرخ خیاطی، یک دست لباس، چادر مشکی یا طلا به همراه میوه، گوشت، شیرینی، برنج و روغن به خانواده عروس داده می شود و عروس هم یک پیراهن به داماد هدیه می دهد.
مراسم عروسی در این روستا با توجه به موقعیت مالی خانواده داماد به دو صورت کوچک و بزرگ برگزار می شود. مراسم حنابندان یا حمام خلوت، آغازی برای مراسم جشن عروسی است. جوانان روستا پس از صرف شام به خانه داماد می روند و با جشن و پایکوبی مشعلی را روشن می کنند. این مشعل به دست نزدیکترین دوست داماد داده می شود و به همراه داماد و همراهان او به طرف خانه عروس می روند. حنابختک، سینی گرد بزرگی است که داخل آن یک بشقاب حنا، شمع، شیرینی، شکلات و میوه قرار دارد. حنابختک معمولاً توسط خواهر بزرگ داماد حمل می شود و در شب حنابندان به همراه اهالی روستا به سوی خانه عروس می روند. بدین ترتیب مراسم حنابندان برگزار می شود. پس از این مراسم دوستان داماد به همراه داماد به حمام می روند و حنا به روی دست و پای او می مالند.

🔸از دیگر آداب روز عروسی، یکی آن است که برای داماد تخت می زنند، به این معنا که در خانه پدر داماد کرسی ای تزیین می شود و روی آن شربت، شیرینی، میوه و آینه می گذارند و داماد به همراه ساقدوشانش پایکوبی می کنند و از آنچه که تهیه شده تناول می کنند. پس از صرف نهار، داماد به همراه دوستانش به خانه پدر همسرش می رود و در آنجا هم برای داماد تخت می زنند و داماد از مادرزن خود هدیه می گیرد. پس از شام عروسی که در خانه پدر داماد داده می شود، چند نفر از خویشان نزدیک داماد که تعدادی خانم و آقا هستند به خانه عروس رفته و پس از پذیرایی شدن، اجازه بردن عروس را از پدرش می گیرند. اقوام نزدیک عروس از جمله خواهر یا خاله او، نان و پنیری را با روسری به کمر عروس می بندند تا بدین ترتیب زندگی پربرکتی داشته باشند.

🔅معمولاً در روستای آرو، پسری که داماد می شود تا چندین ماه در خانه پدری اش زندگی می کند. چنانچه داماد زمینی داشته باشد، تا ساختن خانه اش آنجا می ماند، در غیر این صورت پس از چند ماه زندگی با خانواده پدرش باید خانه ای اجاره کرده و زندگی مستقلی را شروع نماید.
روزسوم عروسی، خانواده دختر، نهاری از گوشت قربانی روز عروسی تهیه می کنند و به تمام اقوام عروس و داماد می دهند. در این روز، عروس به مادرش هدیه ای می دهد که معمولاً چادرنماز است.