یادمان شاعر معاصر استاد حسین نوروزی (سرخوش دماوندی) / بخش۲
یادمان شاعر معاصر استاد حسین نوروزی (سرخوش دماوندی) / بخش۲
سرخوش دماوندی برای اهالی فرهنگ و ادب این دیار و بسیاری ازعموم مردم نامی دیر آشنا و ماندگار است. "حسین نوروزی" که به حسب کسوت معلمی و سابقه طولانی اش درشعر و برجستگی اش در سرایش غزل؛ دوست دارم او را " استاد سرخوش دماوندی" بنامم.

سرخوش دماوندی برای اهالی فرهنگ و ادب این دیار و بسیاری ازعموم مردم نامی دیر آشنا و ماندگار است.

🔸”حسین نوروزی” که به حسب کسوت معلمی و سابقه طولانی اش درشعر و برجستگی اش در سرایش غزل؛ دوست دارم او را ” استاد سرخوش دماوندی” بنامم.

🔸بهانه این نوشته این بار چهار دفتر دیگر اوست که در سال واپسین قرن چهاردهم راهی وادی نشر کرده است.

از سرخوش دماوندی در پیش ازاین ؛ این دفترها را دیده و خواندیم.نگارنده نیز در ره آورد، چند خطی در باره این دفترهای خواندنی،تقدیم کرد:

۱- مشق باران
۲-ازتو چه پنهان
۳-پلک خورشید
۴-نبض ماه
۵-جیک و پیک
۶-مُشتُلُق
۶-سرخ پنهان
۸-پسوند عشق
۹-فصل حضور
۱۰-عرض بی مرز

💠این بار اما ، این چهار دفتر رادر قطع رُقعی و باقلم و صفحه بندی چشم نوازتر و زیباتر به همت انتشارات فرشتگان فردا- که حامی همیشگی اهل قلم این دیار است- منتشر کرده است.بانامهای ” آرمان” و ” پیمان” و ” شمیم” و ” تبسّم”.

🔸گویا این چهار نام برگرفته ازنامهای عزیزانی است که به آنها دلبستگی و تعلق دارد.چه اینکه در دیباچه، هردفتر شعرش را به ایشان تقدیم کرده است.

🔸آرمان را التفات بهار خوانده و پیمان را سایه سار عشق توصیف کرده و تبسم را جلوه محبت و شمیم را روح زندگی!این ایهام و ابهام هم زیبا و جالب است!

🔸استاد نوروزی در این چهار دفتر که تعداد شعرهایش به یکصد و شصت غزل می رسد،مقدمه و دلنوشته ای نیاورده،
و داوری و قضاوت را به خوانندگانش سپرده تا بخوانند و دریابند و قضاوت کنند.این هم، سبک و رسمی است که برخی نویسندگان آن را خوشتر می دارند و به گمانم در باب شعر و هنر،سبکی خواستنی است.

💠این نکته هم گفتنی است که چهار دفتر اخیر،غزل های سرخوش است.ما در دفترهای پیشین، اشعار وی را در اوزان عروضی مختلف می خواندیم که البته درآنجا هم غزل حرف اول و آخر را می زد اما این چهار دفتر، فقط” غزلیات” سرخوش دماوندی است.

🔸اکنون به نظرم فرصتی است تا دوستداران شعر سرخوش به پاسداشت انتشار یازدهمین دفتر شعرش، عصرانه ای را در شناخت و نقد و بزرگداشت شعر او به ویژه غزلهایش برگزار کنند.

🔶 استعارگی؛ ویژگی شعر سرخوش دماوندی

«به باور اهل شعر و ادب؛ استعاره رکن اصلی شعر است. تا آنجا که گفته اند ؛ شعر است و استعاره! تشبیه هم مقدمه استعاره است و استعاره تشبیه پرورده شده است که رساتر و زیباتر،به توصیف می پردازد.»

«استعاره بزرگ‌ترین کشف هنرمند و عالی‌ترین امکانات در حیطۀ زبان هنری است، ما با استعاره عالم محدود حقیقت و دایرۀ بستۀ واژگانی را فرومی‌ریزیم و سوار بر رکاب توسُّع باهراستعاره‌ای به طول وعرض جهان می‌افزاییم.»
(‌سیروس شمیسا)

▫️استاد شفیعی کدکنی، می‌گوید:

«زبان استعاره می‌تواند عواطف و احساسات قلبی شاعر را که زبان معمولی توان بیان آن را ندارد، با زبانی لطیف و نرم و به دور از منطق معمولی سخن بیان کند.»

🔸استعاره در همه اوزان شعری نمود دارد اما حکایت غزل و استعاره،حکایتی دیگر است.چه اینکه،غزل با تشبیه و استعاره و کنایه زنده است درحالی که قصیده و مثنوی و قطعه و رباعی و دوبیتی و …می تواند کمتر از استعاره و تشبیه بهره ببرد لکن ؛ غزل نه! غزل با استعاره جان و جلا می یابد و بر دل می نشیند.غزلوارگی شعر با استعارگی آن شیرین و دلچسب می شود.

💠ویژگی شعر سرخوش و غزلیاتش ،نمونه استعارگی آن است.
سرخوش ،چنانچه پیشتر گفتیم،شاعر شوریدگی عاشقانه و اعتراض عصیانگرانه است.او این مضامین را درقالب شعر و غزلش آورده است و البته چون آزادوار زیسته،برای عرضه و ارائه آن سر ودست نشکسته وهرجا نرفته و به هرکس و ناکس روی نینداخته و چندان اصراری هم به خواندن و خوانش شعرش نداشته است.

💠بسیار دوست می دارم،فرصتی دست دهد و دفترهای شعر سرخوش به ویژه غزلهایش را واکاوی کنیم و به بوته نقد بگذاریم.باورم این است سرخوش در سبک سرودن “سروادِ”* غزل،حرفهای زیادی برای گفتن دارد.

🔸جنس استعارگی او از نوع کنایی است و چه فراوان است از این دست ابیات و قطعات.غزل سرخوش اگر چه درسبک عراقی است و به غزلهای حافظ ،مانندگی دارد اما در بسیاری جاها،رنگ و بوی سبک هندی و در جاهایی به سبک خراسانی نزدیک می شود و این درنوع خود جالب است و تاحدودی نو و بدیع!که دوست دارم به آن درفرصتی مناسب بپردازم.

🔸بسیار دوست می دارم دفترهای شعر سرخوش به شاعران منطقه تقدیم شود و آنان انتخاب غزلهای برتر ازنگاه خود را ارائه کنند و ثمره ی آن بشود یک دفتر برگزیده!

🤲امیدوارم درفرصتی دیگر بیشتر به شوریدگی های شاعرانه ی استاد سرخوش دماوندی بپردازم.

*-سرواد- همان شعراست به زبان فارسی